Madodass to banda bahadur kiwa bana

ਮਾਧੋਦਾਸ ਤੋਂ ਬੰਦਾ ਬਹਾਦੁਰ

 

ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਪ੍ਰਸਾਰ ਕਰਣ ਲਈ ਵਿਚਰਣ ਕਰ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਕਾਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੈਰਾਗੀ ਸਾਧੁ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹੇ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਜੋਰ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜਈ ਰਿੱਧਿਆਂ–ਸਿੱਧਿਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹੋਰ ਮਹਾਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਮਜਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਭਿਮਾਨੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬੰਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਤ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂਦੇਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਚੰਚਲ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੇ ਸਾਧੁ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਲੈਣ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਅਤ: ਉਹ ਨਾਦੇੜ ਨਗਰ ਦੇ ਉਸ ਰਮਣੀਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਵੈਰਾਗੀ  ਸਾਧੁ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ। ਸੰਯੋਗਵਸ਼ ਉਹ ਸਾਧੁ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫੁਲਵਾੜੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਸਾਧੁ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂਦੇਵ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸਲਈ ਗੁਰੂਦੇਵ ਰੂਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਹਠ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਅੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂਦੇਵ ਖੁਦ ਵੈਰਾਗੀ ਸਾਧੁ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਵਿਰਾਜਮਾਨ ਹੋਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੈਰਾਗੀ ਸਾਧੁ ਦੇ ਚੇਲੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਰਿੱਧਿ–ਸਿੱਧਿ ਦਾ ਬਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਸ ਵਲੋਂ ਹਠ ਨਾਲ ਨਿਅੰਤਰਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਅਨਿਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵੈਰਾਗੀ  ਸਾਧੁ ਮਾਧੋਦਾਸ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਪਰਾਕਰਮੀ ਪੁਰਖ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਧਾਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਸਤ ਕਰਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਯੋਗ ਬਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਅਤ: ਤੁਸੀ ਖੁਦ ਇਸ ਔਖੇ ਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਨੇਤ੍ਰੱਤਵ ਕਰੋ। ਸੁਨੇਹਾ ਪਾਂਦੇ ਹੀ ਮਾਧੋਦਾਸ ਵੈਰਾਗੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਅੱਪੜਿਆ। ਇੱਕ ਆਗੰਤੁਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ, ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਿਰਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਲੰਗ ਉਲਟਾਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ ਪਰ ਗੁਰੂਦੇਵ ਉੱਤੇ ਇਸ ਚਮਤਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਮਾਧੋ ਦਾਸ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪੂਰਣ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਸਾਧਾਰਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ–ਨੂਰਾਨੀ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਨਿਰਭਏ ਵਿਅਕਤੀ। ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਵਿਨਮਰਤਾ ਵਲੋਂ ਗੁਰੂਦੇਵ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ: ਤੁਸੀ ਕੌਣ ਹੋ ?  ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ ਜਿਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮਾਂ ਵਲੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਮਾਧੇਦਾਸ ਉਦੋਂ ਅੰਤਰਮੁਖ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖੀਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਝਾਂਕਣ ਲਗਾ। ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਸੁਚੇਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ: ਤੁਸੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ? ਗੁਰੂਦੇਵ: ਤੂੰ ਠੀਕ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਹੈ ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ। ਮਾਧੇ ਦਾਸ: ਤੁਸੀ ਏਧਰ ਕਿਵੇਂ ਪਧਾਰੇ ? ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਬੇਸਬਰੀ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂ ਪਰ ਕੋਈ ਸੰਜੋਗ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬੰਣ ਪਾਇਆ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪੀੜ ਜਾਣਕੇ ਆਪ ਖੁਦ ਪਧਾਰੇ ਹੋ। ਗੁਰੂਦੇਵ: ਅਸੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਚਲੇ ਆਏ ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਧਰ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਾਰਜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਾਧੇ ਦਾਸ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀ ਸੇਵਾ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦੰਡਵਤ ਪਰਣਾਮ ਕਰਣ ਲਗਾ। ਗੁਰੂਦੇਵ, ਉਸਦੀ ਵਿਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸਨਿਹਸ਼ੀਲ ਭਾਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਮੰਤਰਮੁਗਧ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੰਠ ਵਲੋਂ ਲਗਾਇਆ। ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: ਜੇਕਰ ਤੁਸੀ ਸਾਡੇ ਬੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਵੈਰਾਗ ਕਿਉਂ ? ਜਦੋਂ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਜਨੂਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਅਬੋਧ ਬੱਚਿਆਂ ਤੱਕ ਨੂੰ ਦੀਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਜਿਹੇ ਤੇਜਸਵੀ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬੰਣ ਜਾਣ ਤਾਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਵਿਰੂੱਧ ਅਵਾਜ ਕੌਣ ਬੁਲੰਦ ਕਰੇਗਾ ? ਜੇਕਰ ਤੁਸੀ ਮੇਰੇ ਬੰਦੇ ਕਹਿਲਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉੱਤਰਦਾਇੱਤਵ ਨਿਭਾਂਦੇ ਹੋਏ ਕਰੱਤਵਿਅ ਪਰਾਇਣ ਬਨਣਾ ਹੀ ਹੋਵੇਂਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਲਕਸ਼ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਭਰਾਤ੍ਰੱਤਵ ਪੈਦਾ ਕਰਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਵਾਰਥੀ,ਅਤਿਆਚਾਰੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿਰੋਧੀ ਤੱਤਵ ਦਾ ਦਮਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਅਤ: ਮੇਰੇ ਬੰਦੇ ਤਾਂ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਧਨੀ ਅਤੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੋੜਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਭਾੱਜ ਕੇ ਏਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਜਿਵੇਂ ਵੀਰ ਅਤੇ ਬਲਿਸ਼ਠ ਜੋਧਾ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵੀ ਦੇਣੀ ਪਏ ਤਾਂ ਚੂਕਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੁਰਬਾਨੀ ਘੋਰ ਤਪਸਿਆ ਵਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਧੋਦਾਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੰਦਾ ਬੰਨ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਇੱਕ ਆਗਿਆ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਨੁਕਰਣੀਅ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਨ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਚਰਿੱਤਰ ਵਲੋਂ ਸੰਤ ਅਤੇ ਫਰਜ਼ ਵਲੋਂ ਸਿਪਾਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿੱਤਾਰਥ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਉੱਜਵਲ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਭਾ ਦੀ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਦੇ ਪਾਵਾਂਗਾ। ਗੁਰੂਦੇਵ, ਮਾਧੋ ਦਾਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂਤੀ ਵੇਖਕੇ ਬਹੁਤ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀਕਸ਼ਾ ਦੇਕੇ ਅਮ੍ਰਿਤਪਾਨ ਕਰਾਇਆ। ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮਾਧੋਦਾਸ ਕੇਸ਼ਧਾਰੀ ਸਿੰਘ ਬੰਣ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੇ ਮਾਧੋਦਾਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਬੰਦਾ ਹੀ ਕਹਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸਲਈ ਇਤਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦੁਰ ਦੇ ਨਾਮ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੂਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਾਧੋਦਾਸ (ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦੁਰ) ਵਿੱਚ ਮੁਗ਼ਲਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਸਤ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਭਾਵੀ ਵਾਰਿਸ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਤ: ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਅਧਿਆਪਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਇਤਹਾਸ, ਗੁਰੂ ਮਰਿਆਦਾ ਵਲੋਂ ਪੂਰਣਤਯਾ ਜਾਣੂ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਨੇ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਿਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਵਲੋਂ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਪੁਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ। ਤਾਂ ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: ‘ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਪਦ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਣਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲਕਸ਼ ਵਲੋਂ ਚੂਕ ਜਾਓਗੇ। ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਕਰਣਾ। ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦੁਰ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਸਿਰ ਝੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਦੋਂ ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਸਿੱਖ ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਲੋਂ ਰੂਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾਣ ਤਲਵਾਰ  ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਦਲੀਲ਼ ਰੱਖੀ ਕਿ ਅਸੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਦੈਵ ਛਾਇਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਕੱਲ ਦਾ ਯੋਗੀ ਅੱਜ ਸਾਰੀ ਅਮੁੱਲ ਨਿਧਿ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਨਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵਿਕਲਪ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਵਚਨ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਵਿਪੱਤੀਕਾਲ ਹੋਵੇ ਉਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਣਾ,ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ। ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ  ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਜਾ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੂੰ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗਾ। ਗੁਰੂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਲਕਸ਼ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਦੀਨਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਇਸਤੋਂ ਕਦੇ ਵਿਚਲਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ। ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦੁਰ ਨੇ ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇਗਾ। ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰ–ਕਮਲਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਖਤੀ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਦੇਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਲਤ ਹੋ ਕੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਸਤ ਕਰਣ ਦੇ ਅਭਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਾਰਿਆਰਤ ਹੋ ਜਾਣ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਜੱਥੇਦਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ ‘ਬਹਾਦੁਰ’ ਖਿਤਾਬ ਦੇਕੇ ਨਵਾਜਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ:

• 1. ਭਾਈ ਵਿਨੋਦ ਸਿੰਘ

• 2. ਭਾਈ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ

• 3. ਭਾਈ ਬਾਜ ਸਿੰਘ

• 4. ਭਾਈ ਰਣ ਸਿੰਘ ਅਤੇ

• 5. ਭਾਈ ਰਾਮਸਿੰਘ

ਦੀ ਅਗੁਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਭੇਜਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਯਾਨੀ ਝੰਡਾ, ਨਗਾੜਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਟੁਕੜੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਿਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਉੱਤਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।